KAMIEŃ

27 listopada 2013 roku w sieci ukazał się artykuł o wyroku sądu za znęcanie się nad zwierzętami dla pewnego mężczyzny, który w bestialski sposób zabił czterodniowe szczenięta, o tutaj: LINK

Wszyscy się radują, ja też oczywiście, bo to wyjątkowo rzadka sytuacja, że sąd skazał oprawcę zwierząt i co ciekawe zasądził wyrok wyższy niż oczekiwany przez oskarżyciela.

Ale tak sobie myślę, czy aby nie należy karać wszystkich tych organizacji, a może raczej  lekarzy weterynarii, którzy każdego dnia, za różnymi lokalnymi rozporządzeniami a także na życzenie organizacji i zwykłych ludzi, MASOWO (mówimy o tysiącach każdego roku) zabijają tzw. „ślepe mioty”.

Zastanawiam się czy sąd może i powinien aż tak dalece rozgraniczać na dobre i na złe (skoro zapadł wyrok) pozbawianie zdrowych, czujących istot jedynego życia jakie mają? Jedno i drugie jest morderstwem. Dla uspokojenia sumień urzędnicy nazwali mordowanie nowo narodzonych, czujących i wiedzących o swoim istnieniu bytów, „usypianiem ślepych miotów”. Tyle, że z usypianiem ta forma uśmiercania ma niewiele wspólnego. Tym tysiącom nowo narodzonych szczeniąt czy kociąt, ani lekarz, ani skazujący nie śpiewa kołysanki by zasnęły. To małe ciałko, brutalnie oderwane od ciepłej, czułej kociej czy psiej mamy, rozpaczliwie płacze i wierzga kończynami dokładnie tak, jak nasz ludzki noworodek.  W tak mały organizm nikt nie jest w stanie podać zastrzyku dożylnie, bo to jest fizycznie niemożliwe, aplikują go więc dosercowo lub dootrzewnowo. Wiecie jak jest to potwornie bolesne? Wiecie ile cierpienia funduje się tą pseudo humanitarną metodą zabijania? Pomyślcie jak bestialski jest cały proceder.

Każde zabijanie jest złe i nigdy nie powinno być nazywane „zapobieganiem bezdomności”. Jest zwyczajną RZEZIĄ NIEWINIĄTEK czy to się Wam podoba czy nie. Jest ograniczeniem populacji poprzez eksterminację. Nic więcej, nic mniej. Przechodząc przez kanał rodny zwierzę już wie, że jest, i choć nie spojrzy Wam  w oczy, wszystko odczuwa wszystkimi innymi zmysłami. Określenie „ślepy miot” ma zabić sumienie u kata. To określenie czyni ze zwierząt śmieci, których pozbycie się jest łatwe jak łatwym jest wyrzucenie wszystkiego co niepotrzebne, jak wyrzucenie zepsutej rzeczy.

I w tym momencie RZUCAM kamieniem. Rzucam, bo znam wszystkie argumenty masowych usypiaczy i coś mi w tym wszystkim „nie gra”.

Powołałam swoją fundację dla ratowania zwierząt, dla pomagania im. Moja fundacja jako jedna z nielicznych (o zgrozo) nie ma w statucie zapisanego „usypiania ślepych miotów” jako metody zapobiegania bezdomności, bo jest to w sposób oczywisty sprzeczne z ideą pomagania i ratowania.

Zapobieganie to prewencja. Zabijanie nowo narodzonych, zdrowych istnień prewencją nie jest, nie jest też tym bardziej ich ratowaniem i pomocą dla nich. JEDYNYM środkiem zapobiegawczym bezdomności jest kastracja. KONIEC I KROPKA.

Znam też wielu karmicieli. Niestety także tych „niereformowalnych”. Takich, którzy w co drugim zdaniu podkreślają, jak bardzo kochają zwierzęta i z troski o swoich podopiecznych ich nie kastrują. Idą potem do swoich piwnicznych kotów, kradną dzikiej, kociej mamie cały miot i z dumą pędzą do lekarza by je zabić. Fakt, nie wkładają ich do worka i nie wrzucają do rzeki. Wyrywają maluchy z objęć przerażonej dzikiej kotki i niosą na bardzo bolesną śmierć. Nie myślą o kociej mamie, w której aż buzują macierzyńskie hormony, która jest po brzegi wypełniona mlekiem i która okropnie cierpi gdy nagle, w ciągu jednej sekundy nie ma kogo karmić. Czy to naprawdę jest miłość do zwierząt. Czy miłość i troska powinny zabijać? Ja uważam, że nie. Moja fundacja NIE ZABIJA. Gdy ktoś się do nas zgłasza, aby pokryć koszty zabicia kolejnego miotu zawsze dajemy alternatywne rozwiązanie. Pomożemy w adopcji i utrzymaniu, ale wyłącznie wówczas, gdy kocia lub psia mama zostanie wykastrowana, co również finansujemy.

I jeszcze jedno pytanie. Jaka jest różnica w zabiciu niewidzącego jeszcze noworodka a zabiciu już niewidzącego ze starości psa czy kota? Dlaczego zabijanie tych pierwszych tak wielu ludziom przychodzi tak łatwo, a o tych drugich, przed którymi z racji wieku droga już raczej krótsza niż dłuższa, potrafią walczyć do upadłego?

Łatwość zabijania, uprzedmiotowianie żywej istoty jest dla mnie po prostu społecznie szkodliwe. Nie powinniśmy kolejnych pokoleń wychowywać w duchu „usypiania” problemu, bo ten problem nie istniałby, gdyby każdy kto opiekuje się psem czy kotem odpowiedzialnie uniemożliwił mu możliwość rozmnażania. Do zabijania niewinnych przyzwyczajać się po prostu nie wolno.

Do wszystkich, którzy nie znają Fundacji „KARUNA – Ludzie dla Zwierząt”.

Nie odbieramy ani kocich ani psich noworodków ich mamom, jeśli są zdrowe i nie ma zagrożenia życia. Nie zabijamy także części miotu, pozostawiając jedno szczenię czy kocię mamie do wykarmienia. Kastrujemy zwierzęta, bo to jedyna metoda ZAPOBIEGAJĄCA bezdomności. Nasza organizacja została powołana wyłącznie do ratowania zwierząt.

Tak samo zaciekle walczymy o życie młodych jak i starszych zwierząt, zdrowych, chorych czy kalekich i z takim samym zaangażowaniem szukamy im nowych domów. Każdy z nas ma tylko jedno życie, i to właśnie życie jest dla nas wartością nadrzędną.

Wiem, że zapewne wielu z „miłośników zwierząt” zlinczuje mnie po tym co tu przeczytają. Wiem, że zaraz wielu z Was napisze, że chyba nigdy nie byłam w schronisku, że trzeba ratować te, które już żyją.

Byłam w schronisku, nie raz. Nigdy ratowanie jednych nie powinno dawać prawa do ZABIJANIA innych.

Jest jeszcze jeden aspekt społecznego przyzwolenia na zabijanie nowo narodzonych zwierząt. Teraz zabijamy „niepotrzebne”, zwierzęce noworodki. Za chwilę ktoś wpadnie na pomysł, żeby odprowadzać w zaświaty te najstarsze, albo te najbrzydsze (dla jasności – nie ma brzydkich zwierząt), albo te chore. Potem te największe, bo tak trudno znajdują nowe domy. KAŻDE zwierzę, młode, stare, zdrowe, chore, duże albo z kłopotliwą długą sierścią, chce żyć i ma prawo żyć.

Dopóki tli się życie, tli się nadzieja. Nadzieja na człowieka, ciepły kąt, miskę jedzenia, nadzieja, że los ułaskawi schroniskowego skazańca. I o to walczyć trzeba. Ja walczę.

slepy_miot

8 thoughts on “KAMIEŃ

  1. Beata, pięknie to napisałaś, przeczytałam jednym tchem. Myślę, że mało jest osób , które nie wzięłyby sobie tego co napisałaś do serca. Szkoda tylko, że większość tych, którzy to przeczytają
    myśli podobnie jak Ty.

  2. A ja jeszcze myślę o sterylizacji kotek będących w ciąży. Mam taki jeden „przypadek” na sumieniu i bardzo mi z tym ciężko :(. Była to uliczna kotka wysterylizowana za talon otrzymany od miasta. Parę miesięcy później umarła. Nie wiem do końca dlaczego. Walczyłam o jej życie, ale przegrałyśmy. To siedzi w moim sumieniu niczym wrzód. I mimo, że minęło już kilka lat od tego zdarzenia, wciąż jest tak świeże jakby zdarzyło się wczoraj…

  3. zgadzam siez Panią Pani Beato w100%- a jesli to mozliwe,to wiecej..Dziekuje, że nazwala Pani po imieniu tak zwane „usypianie miotow” – to nie miot – to MORDERSTWO W SWIETLE PRAWA ZYWYCH ZWIERZĄT !!!!!!!,
    Powinno byc ścigane prawem; Zna mnie Pani, wiec wie, że nie jestem wybitna znawczynia prawa- ale przyszedl mi do glowy juz bardzo dawno temu pomysl – OBOWIĄZKOWEJ KASTRACJI/STERYLIZACJI- NA ROWNI Z CZIPOWANIEM. Wyjątkiem niechby tu były ZAREJESTROWANE zwierzęta służace do powielania rasy (Związek Kynologiczny?)..Dziękuję za ogromnie madry artykuł i pozdrawiam.

    ..

  4. To skomplikowane. Jesteśmy osobami które własnie nie poddały eutanazji ślepego miotu. Zapewniając mu opiekę i wszystko w najwyższej jakości.To oczywiście nie wystarcza „zwierzolubom” mamy je uśpić i koniec. Codziennie na naszym profilu na FB mamy milion zarzutów o to że rozmnażamy kundle że powodujemy bezdomność. To że w zeszłym tylko roku dokonałyśmy ponad 200 sterylizacji zwierząt bezdomnych nikogo nie interesuje. Jesteśmy złe bo nie zabiłyśmy . I nie da się wytłumaczyć że przejęłyśmy szczenięta kiedy miały już ponad 5 dni żę nie było powodu usypiać bo nie jest to zgodne z naszymi sumieniami bo suka i szczenięta ma zapewniony byt i opiekę że zwierzęta sa przez nas kontrolowane i sprawa rozrodu kończy się w tym pokoleniu bo wszystkie zwierzęta są objęte kastracją i sterylizacją. Nie, mamy zabijać i koniec.
    Tu możecie przeczytać historie suni i jej młodych ,a także to jakimi jesteśmy złymi osobami bo tego nie zrobiłyśmy.
    https://www.facebook.com/photo.php?fbid=215062958695098&set=a.208980482636679.1073741828.207926989408695&type=1&theater

    • Proszę się nie przejmować, w naszym cudownym kraju co by się nie robiło, i tak zawsze skrytykują, dokuczą. Mnie jeszcze ” boli” to, że gdy cokolwiek się zamierza zrobić w sprawie zwierząt, zresztą w innych sprawach też, zawsze znajdą się mądrzy, którzy os razu uważają, że się nie uda, że nie u nas etc. Nawet gdy się jeszcze nie spróbowało………

  5. Jeśli nie rozumiecie związku pomiędzy nieusypianiem ślepych miotów a systematycznie rosnącą liczbą zwierząt w polskich schroniskach, to może się obudzicie, kiedy już będzie za późno. Bo te Wasze śliczne szczeniaki i kociaki jak podrosną, w ogromnej większości trafiają na ulicę, ludzie biorą sobie nowe. Gdyby tak nie było, to liczba bezdomniaków nie rosła by tak lawinowo. A rośnie.

    Za kilka lat to wszystko nie wytrzyma, przejdzie ustawa o morbitalu po kwarantannie, jak na Zachodzie i będziecie sobie wtedy mogły pisać petycje i organizować wydarzenia, a prawda będzie taka, że to będzie wina Was i innych, którzy zamiast postępować racjonalnie kompletnie ignorują rzeczywistość.

Odpowiedz na „dyplomAnuluj pisanie odpowiedzi

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>